เรื่องกลุ้มๆเรื่องเดิมจบไปได้ไม่กี่วัน
นี่มันอะไรกัน
ปีนี้เป็นปีอะไรของฉัน
ทำไมต้องเป็นแบบนี้
ทำไมเร็วแบบนี้
...
ย่าคะ หนูอยากกลับไปกอดย่า
ตอนเด็กๆ ย่านอนกอดหนูทุกคืนจำได้มั้ย
ย่าเกาหัวให้หนูทุกคืนก่อนนอนด้วย จำได้มั้ยคะ
ตอนเด็กๆหนูเคยเหยียบหลังให้ย่าด้วยนะ
หนูเคยนวดให้ย่าบ่อยๆ
จำได้มั้ยคะ
"หลานย่าคนเก่ง"
คำนี้หนูไม่เคยลืมเลย
ได้ยินมาตั้งแต่เด็กจนโต
หนูจะไม่มีวันลืม
หนูฝันว่า วันที่หนูรับปริญญา ย่าจะมาถ่ายรูปกับหนู
หนูกลัวว่าจะไม่มีวันนั้น
แล้วสิ่งที่หนูกลัวก็เป็นจริง
ทำไมคะ ทำไมต้องเร็วแบบนี้
รออีกสักสามสี่ปีไม่ได้หรอ
วันที่พี่บัณฑิตรับปริญญา มีครอบครัวนึง มีคุณยายมาด้วย
หนูนึกภาพตัวเอง ใส่ชุดครุย ถ่ายรูปกับคนแก่ที่นั่งรถเข็น
เพราะกว่าจะถึงตอนนั้น หนูคิดว่าย่าคงเดินไม่ไหวแล้ว
แล้วความกลัวมันก็ครอบงำหนู หนูกลัวว่า...วันนั้นย่าจะไม่ได้มาด้วย
พอคิดอย่างงั้น หนูเกือบจะร้องไห้เลยนะ
ถ้าไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย หนูคงร้องไห้ไปแล้ว
...
ถ้าคนที่โทรมาบอกไม่ใช่ป๊า หนูคงไม่เชื่อ
เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ย่าก็ยังดีอยู่เลยนะ
มีแต่หัวเข่า ที่เพิ่งล้มในห้องน้ำไปเมื่อสองสามวันก่อน
ทำไมหนูไม่ได้อยู่ด้วยตอนที่ย่าไปโรงพยาบาลนะ
ฉันมาทำอะไรอยู่ที่นี่
คนที่ฉันรักที่สุด อยู่ที่โน่น
...
พูดไปก็เท่านั้นสินะ
...อนิจจัง...
สังขารเป็นสิ่งไม่เที่ยง
คงต้องท่องไว้
...
หนูรักย่าที่สุด
ย่าเป็นคนที่หนูรักมากที่สุด
มากกว่าพ่อแม่ด้วยซ้ำล่ะมั้ง
ย่าไม่เคยทำหนูเสียใจ ไม่เคยทำหนูร้องไห้
เป็นคนที่หนูเป็นห่วงมากที่สุด
และก็คงเป็นคนที่ห่วงหนูที่สุดด้วย
ต่อไปนี้ไม่ต้องห่วงแล้วนะคะ
หลับให้สบายนะคะ
ไม่ต้องมีห่วงอีกแล้ว
...
หนูรักย่านะ
...
- - - - - - -
วันนี้ยังดีที่ไม่ได้ร้องไห้ให้ใครเห็น
นอกจากไอ้โบว์...เพื่อนรัก
กุแค่เห็นหน้ามึงกุก็จะร้องไห้แล้วอ่ะ
เมื่อเช้ามึงทำให้กุรู้สึกดีขึ้นจริงๆ
เราสองคนเคยอยู่ห้องเดียวกันแค่ปีเดียวเอง
ม.3
แต่ก็ยังสนิทกันได้ทุกวันนี้นะ
คุยกันได้ทุกเรื่อง
ขอบใจมึงมากๆเลยวันนี้
กุรักมึงว่ะ แมร่ง
ถ้าเมื่อเช้ากุไม่เจอมึง กุคงอึดอัดแย่
ขอบใจมากเพื่อน
- - - - - - -
เสียงพ่อเมื่อเช้าที่โทรมาปกติมาก
พ่อคงพยายามทำเสียงปกติ
พ่อคงไม่อ่อนแอให้เราเห็น
แต่ก็คงรู้ๆกัน ว่าย่าคงอยู่ได้อีกไม่กี่ปี
เมื่อคืนพ่อคงไม่ได้นอน
"คุณย่าเสียแล้วนะ คุณย่าเราเสียแล้ว"
เสียงป๊าวนเวียนในหัวเราทั้งวันเลย
ไม่มีอารมณ์ทำไรเลยจริงๆ
วันนี้ไม่รู้จะไปเรียนทำไม
ปกติไม่เคยลืมหนังสืออิ๊ง วันนี้ก็ลืมเอาไป
เรียนอะไรไม่รู้เรื่องเลย
ทำแลบเคมตอนบ่าย ก็ไม่ค่อยได้ช่วยไร
แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้นะ
ก็มีคนสังเกตบ้างว่าเราแปลกๆ
"มิ้นว่าวันนี้มดดูเซ็งๆนะ"
อื้ม มันงงๆมากกว่าอ่ะ
"มดต้องมีสมาธิอ่านหนังสือนะรู้ป่าว"
ขอบใจมิ้น
แต่แค่ quiz Lab Chem ที่มีให้อ่านไม่กี่หน้า
เรายังอ่านไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ
จริงๆ ช่วงใกล้ๆสอบเป็นช่วงที่ท้อๆอยู่แล้วนะ
อ่านหนังสือก็ไม่ทัน
มาเจอแบบนี้เข้า
รับไม่ไหวจริงๆ
วันจันทร์ ส่งงาน อิ๊ง
อังคาร สอบ แลบฟิ
พุธ สอบย่อย อิ๊ง
พฤหัสก็ดรออิ้ง
จะเผาวันไหนก็ไม่รู้
จะว่างได้เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ช่วงนี้คงต้องขึ้นลง ราชบุรี-กรุงเทพฯ
ทำไมต้องช่วงนี้
???
???????
????????????????????
- - - - - - -
ตอนนี้ตาบวมไปแล้ว
กลับมาได้แต่ร้องไห้
ดีนะที่ได้อยู่คนเดียว มิ้มกะพี่อ้อไปดูงานไรเนี่ยแหละ ที่เพ็ชรบูรณ์มั้ง
งานของ ป.โท เค้า
ป๊าคงโทรไปบอกแล้ว
มัดก็กลับบ้านได้วันศุกร์เหมือนกัน
แต่กว่ามิ้มจะกลับจากเพ็ชรบูรณ์ก็วันเสาร์
เฮ้อออ
หวังว่าเรื่องแย่ๆจะจบลงแค่นี้นะ
อ่อ คงไม่จบง่ายๆ จนกว่าเกรดเทอมนี้จะออก
เฮ้อออ
...ชีวิต...
- - - - - - -
ใครอ่านจบก็ขอบคูณมากเลย
มันยาวมาก
^^"
- - - - - - - |